فیزیکدان خورشیدی، تاد هوکسما از دانشگاه استانفورد می گوید: «به نظر می رسد ۳ تا ۴ ماه بیشتر به وارونه شدن این میدان نمانده. این تغییر اثراتی موجی در سراسر سامانه ی خورشیدی خواهد داشت.»

تقریبا هر ۱۱ سال یک بار، قطب های میدان مغناطیسی خورشید تغییر می کند. این اتفاق در اوج هر چرخه ی خورشید، و هنگامی رخ می دهد که دینام مغناطیسی درونی این ستاره، خود را دوباره سازمان می دهد. وارونگیِ چند ماه دیگر نقطه ی میانه ی چرخه ی ۲۴ خورشید را نشان خواهد داد. نیمی از "بیشینه ی خورشیدی" به پایان می رسد و نیم دیگر پس از آن آغاز خواهد شد. 

هوکسما مدیر رصدخانه ی خورشیدی ویلکاکس استانفورد، یکی از اندک رصدخانه هایی در جهان که میدان مغناطیسی قطب‌های خورشید را دیده بانی می کند است. قطب ها هشداردهنده ها و خبررسان های تغییرند. درست مانند زمین که دانشمندان با بررسی و دیده بانی مناطق قطبی سیاره به دنبال نشانه های دگرگونی های اقلیمی می گردند، فیزیکدانان خورشیدی هم چنین چیزی را برای خورشید انجام می دهند. مغناط‌‌نگارهای رصدخانه ی ویلکاکس از سال ۱۹۷۶ مغناطیس قطب های خورشید را ردگیری کرده و تاکنون سه وارونگی بزرگ را در آن ثبت نموده اند که با وارونگی آینده ی نزدیک، می شود چهار تا.

 

 

فیزیکدان خورشیدی فیل شرر، او هم در استانفورد، چیزی که روی می دهد را چنین توصیف می کند: «میدان مغناطیسی قطب های خورشید ضعیف شده، به صفر می رسد، و سپس دوباره با قطب های مخالف پدیدار می شون. این بخشی منظم ار چرخه ی خورشید است.»

 

وارونه شدن میدان مغناطیسی خورشید به معنای واقعی کلمه یک رویداد بزرگ است. دامنه ی نفوذ مغناطیسی خورشید (که به نام "هورسپهر" یا هلیوسفر هم خوانده می شود) تا میلیاردها کیلومتر دورتر از مدار پلوتو نیز ادامه دارد. امواج دگرگونی هایی که در قطبیدگی این میدان رخ می دهد به کاوشگرهای وویجر که در آستانه ی ورود به فضای میان ستاره ایند هم می رسد.

زمانی که فیزیکدانان خورشیدی از وارونگی میدان خورشید می گویند، منظورشان اغلب درباره ی "پهنه ی جریان" این میدان یا "current sheet" است. پهنه ی جریان [که به نام حلزون پارکر هم شناخته می شود] سطحی است که از استوای خورشید رو به بیرون در سراسر هورسپهر گسترش یافته و میدان مغناطیسی خورشید در آن به آرامی می چرخد و جریان الکتریکی پدید می آورد (القا می کند). خود این جریان الکتریکی کوچک است، تنها یک ده میلیاردم آمپر در هر متر مربع (۰.۰۰۰۰۰۰۰۰۰۱ amps/m۲)، ولی فراوان است: این الکتریسیته در منطقه ای به پهنای ۱۰ هزار کیلومتر و گستردگی میلیاردها کیلومتر جریان دارد. به زبان الکتریکی بخواهیم بگوییم، سرتاسر هورسپهر گرداگرد این پهنه سازمان دهی شده است.

 

این پهنه ی جریان به هنگام وارونگی میدان بسیار موجدار می شود. شرر این موج ها را به بخیه های روی توپ بیسبال تشبیه می کند. با چرخش زمین به گرد خورشید، ما به درون پهنه ی جریان رفته و از آن بیرون می آییم. جابجایی قطب‌ها می تواند به توفان های خورشیدی پیرامون زمین دامن بزند.

پرتوهای کیهانی هم از این وارونگی تاثیر می پذیرند. این پرتوها، ذراتی پرانرژی‌اند که در اثر انفجارهای ابرنواختری و دیگر رویدادهای خشن درون کهکشان انرژی گرفته و به سرعت هایی نزدیک به سرعت نور رسیده اند. پرتوهای کیهانی برای فضانوردان و فضاپیماها خطرناکند، و به گفته ی برخی از پژوهشگران، شاید بتوانند بر ابرها و آب و هوای زمین هم اثر بگذارند. پهنه‌ی جریان همچون سدی در برابر پرتوهای کیهانی رفتار کرده و هنگامی که این ذرات می کوشند وارد فضای درونی سامانه ی خورشیدی شوند، راهشان را کج می کند. یک پهنه ی موجی و زیگزاگی در برابر این ذرات پرانرژی که از ژرفای فضا می آیند سپر بهتری ایجاد می کند.

 

با نزدیک شدن به زمان وارونگی، داده های رصدخانه ی ویلکاکس هم نشان می دهد که دو نیمکره ی خورشید به گونه ی شگفت آوری ناهمگام شده اند. شرر می گوید: «قطب شمال خورشید تغییر نشانه داده، در حالی که قطب جنوب هنوز تغییر نکرده. ولی به زودی، هر دو قطب وارونه شده و نیمه ی دوم بیشینه ی خورشیدی آغاز خواهد شد.»

 

زمانی که چنین چیزی روی داد، هوکسما و شرر خبرش را به آگاهی همکارانشان و مردم خواهند رساند.